W ostatnich latach dość dużo mówi i pisze się na temat powołania kapłańskiego i zakonnego. Powstało wiele publikacji książkowych i artykułów, w których możemy wyczytać piękne i budujące treści, ale i również takie, które obrażają i poniżają stan zakonny i kapłański. Często też nie zastanawiamy się, patrząc na osobę Bogu poświęconą, że jest ona z ludu wzięta, a więc ze środowisk, w których i nam przyszło żyć i wzrastać. Osoba, która pragnie nosić sutannę lub habit wchodzi w proces formacji, który zawiera początkowy okres przygotowania i trwa do śmierci, podobnie jak nasz osobisty proces nawrócenia, w którym sami odnajdujemy się czasem lepiej, a czasem gorzej. Ta rzeczywistość, oczywiście, nie zwalnia osób powołanych z bycia świadkami Jezusa, który mówił: „Komu więcej dano od tego więcej wymagać się będzie”. Dlatego każdy powołany wie, iż od jego osobistego zaangażowania w proces formacji, zależy bardzo wiele.
Każdy Instytut Życia konsekrowanego dąży do naśladowania Jezusa na drodze rad ewangelicznych, ale proces ten dokonuje się w specyficzny dla danego Zgromadzenia sposób, naznaczony przez Założyciela.
Św. Wincenty Pallotti był głęboko poruszony nieskończoną miłością i świętością Boga. Ta przeogromna i miłosierna miłość Trójjedynego Boga przynaglała Go do podążania za Jezusem – Apostołem Ojca Przedwiecznego i świadczeniu o Nim i o Jego miłości.

W procesie formacji, który rozpoczyna się od wstąpienia do Zgromadzenia i trwa, jak wcześniej wspomniałam, do końca życia, Siostry Pallotynki podejmują za łaską Miłosiernego Boga, życie radami ewangelicznymi czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, by naśladować Jezusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Całe życie, jak mawiał św. Wincenty Pallotti ma być jak „trąba ewangeliczna w Kościele Jezusa Chrystusa” (…) we wszystkich dziełach dla większej chwały Boga i zbawienia dusz, we wszystkich zwyczajnych i nadzwyczajnych potrzebach Kościoła(…) (por.OOCCI,s.4,6) Zadanie jakie zostawił Pallotti wymaga od człowieka całkowitego zaangażowania i poświęcenia. Temu celowi służy proces formacji, którego zadaniem jest integracja sfery duchowej, emocjonalnej, intelektualnej apostolskiej i wspólnotowej życia ludzkiego. Każdy z tych wyrazów życia ludzkiego jest ważny, ponieważ w formule ślubów Siostry wypowiadają całkowite swoje oddanie, całej osoby, we wszystkich wymiarach życia. Warto także nadmienić, że Formatorem jest sam Chrystus. Osoby, które pełnią rolę odpowiedzialnych za formację są jedynie pośrednikami. Tak to już jest, że prawie każde działanie Boga wśród ludzi naznaczone jest pośrednictwem. Tak jak nadmieniłam już, proces formacji ma swoje etapy.
Pierwszy etap to Postulat. Jego zadaniem jest pomoc młodemu człowiekowi wydobyć prawdę o nim samym. Odkryć własną prawdę, to znaczy, wiedzieć, kim jestem, nazwać to co odczuwam, wiedzieć co mnie popycha do działania, jakie są moje motywacje, te, które znam, ale przede wszystkim te których nie jestem świadoma. Jest to autentyczny czyn miłosierdzia wobec człowieka. Jest to proces, który inicjuje się w postulacie w ciągu 2 lat, a który człowiek kontynuuje w kolejnych etapach formacji.

Drugim etapem jest Nowicjat. Jest to czas wprowadzania nowicjuszki na drogę naśladowania Jezusa Apostoła Ojca przez praktykę rad ewangelicznych. W tym czasie mistrzyni wydelegowana do tej posługi, pomaga nowicjuszce w zrozumieniu znaczenia poświęcenia się Bogu przez śluby, w odkryciu nieskończonej miłości i miłosierdzia Boga w jej własnym życiu oraz w rozpoznawaniu Jego obecności i miłości we wszystkich ludziach, w każdej sytuacji życia codziennego. Ten czas dwóch lat powinien być tak spożytkowany, by Chrystus mógł stanąć w centrum życia siostry, która chce złożyć śluby zakonne.
Kolejnym etapem formacji jest Juniorat, trwający sześć lat. Jest to czas pełniejszej integracji życia kontemplacyjnego z apostolskim, by wejść po złożeniu ślubów wieczystych w proces formacji permanentnej, w proces ciągłego wzrostu i odnowy, który trwa do końca życia.

Formacja w Zgromadzeniu dokonuje się przez: sakramenty, modlitwę, życie we wspólnocie, wykłady, warsztaty, dni skupienia, rekolekcje, kierownictwo duchowe, jak również przez uczestnictwo w życiu apostolskim Zgromadzenia. Korzystamy także z pomocy psychologów i terapeutów.

Od wstąpienia do Zgromadzenia formacja dokonuje się w duchu i charyzmacie Św. Założyciela, dlatego dużą wagę przywiązuje się do zapoznania z życiem i działalnością, ale także do wnikliwego studium Pism św. Wincentego Pallottiego. To On jest wzorem naśladowania Jezusa Apostoła we współczesnym świecie.

Kończąc można by tę wypowiedź zakończyć stwierdzeniem: Wszystko dla człowieka wierzącego ma charakter formacyjny i wychowawczy, ponieważ wszystko jak mawiał św. Wincenty Pallotti ma być na nieskończoną chwałę Bożą.

s. Monika Jagiełło SAC